Powrót po długich tygodniach i od razu dowalę z grubej rury. Jak wiecie tematów politycznych staram się unikać, tak jak staram się nie wdeptywać w gówno leżące na ulicy. Ale w związku z tym, co wyprawiają teraz media i pewna partia reprezentująca głównie kurdupli, postanowiłem uderzyć w stół licząc, że nożyce się odezwą i wbiją komuś w dupę. Zastrzegam, że wszelkie poglądy wyrażone w tym tekście przez imć Prowokatora (czyli mnie), są moimi osobistymi poglądami, a zatem nie musicie się z nimi zgadzać. Jedno jednak pozostaje pewne - cytujac klasyka, ojczyzna nasza znalazła się nad przepaścią, a prostackie zagrywki pewnej miernej partii mogą doprowadzić do tego, że w Polsce ponownie zagości era kaczyzmu. Oto więc na chłodno i z perspektywy czasu moje spojrzenie na katastrofę w Smoleńsku i tego, co po niej nastąpiło.

 

 

Piosenka, jak piosenka, a zrobiło się o niej głośno. Zresztą mnie to nie dziwi, bo Pisiory są przeczulone obecnie, a raczej złe słowo - nie przeczulone, tylko liczą, że coś ugrają na tragedii w Smoleńsku. No to ja wkrótce napiszę, co o tym myślę. Tymczasem ta jakże prawdziwa, choć mocna piosenka. Dodam, że ludzie na świeczniku muszą się liczyć z tym, że będą krytykowani zarówno za życia, jak i po śmierci. Trudno, by było inaczej. I sprawa kolejna - robi się z Kaczyńskiego jakiegoś bohatera i go wybiela. Po co? Przecież to kiepski prezydent był...